ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

ช่างเธอ

อยากรู้...นักว่าเมื่อไหร่เจ้าโฉมตรู
จะให้รู้ความฝันที่วางไว้
ที่เธอฝากชีวิตและหัวใจ
ไว้กับใครคนหนึ่ง..อยากจะรู้
แสนบังเอิญจริงหนอที่ทราบข่าว
ถึงเรื่องราวที่แว่วเข้าผ่านหู
ว่านานแล้วเธอบอกให้เฝ้าดู
คนที่อยู่ทุกคนรู้เรื่องดี
เธอไม่บอกหรือเธอลืมให้รู้
หรือยุ่งอยู่หรือเธออยากหันหนี
แต่ช่างเถอะเหตุผลอาจจะมี
จะร้ายดีแล้วฉันเกี่ยวอันใด
เธอจะสุขก็ขอให้เธอสุข
เธอจะทุกข์หรือหมองขนาดไหน
ก็ตัวเธอรู้เองใช่ผู้ใด
จะรู้ไปทำไมก็ป่วยการ

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

นาที

เวลานาทีหมุนเวียน เหมือนเทียนจุดแล้วดับสูญ ยามยังมีค่าทวีคูณ เป็นศูนย์เหลือค่าอันใต ทุกยามเวลาจงรู้ ยามอยู่ทำให้สดใส อย่าให้เสียดายในใจ จงใช้ทุกค่านาที

คนเดียว

ตรงสุดขอบฟ้า....แสนไกล ตรงสุดทิวเขา....แสนยาว จะมีหนึ่งไหม...เหน็บหนาว แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน เกินใจคนจะคว้าและไขว่ สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน ยามเมื่อต้องไอแดด ใยไม่แผดเผาใจ หนาวลึกลงข้างใน ใจใยเหน็บหนาวครัน วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ