ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

ช่างเธอ

อยากรู้...นักว่าเมื่อไหร่เจ้าโฉมตรู
จะให้รู้ความฝันที่วางไว้
ที่เธอฝากชีวิตและหัวใจ
ไว้กับใครคนหนึ่ง..อยากจะรู้
แสนบังเอิญจริงหนอที่ทราบข่าว
ถึงเรื่องราวที่แว่วเข้าผ่านหู
ว่านานแล้วเธอบอกให้เฝ้าดู
คนที่อยู่ทุกคนรู้เรื่องดี
เธอไม่บอกหรือเธอลืมให้รู้
หรือยุ่งอยู่หรือเธออยากหันหนี
แต่ช่างเถอะเหตุผลอาจจะมี
จะร้ายดีแล้วฉันเกี่ยวอันใด
เธอจะสุขก็ขอให้เธอสุข
เธอจะทุกข์หรือหมองขนาดไหน
ก็ตัวเธอรู้เองใช่ผู้ใด
จะรู้ไปทำไมก็ป่วยการ

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

คนเดียว

ตรงสุดขอบฟ้า....แสนไกล ตรงสุดทิวเขา....แสนยาว จะมีหนึ่งไหม...เหน็บหนาว แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน เกินใจคนจะคว้าและไขว่ สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน ยามเมื่อต้องไอแดด ใยไม่แผดเผาใจ หนาวลึกลงข้างใน ใจใยเหน็บหนาวครัน วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม

ปีใหม่

ศุภมาศดิถีดาราย้าย ปีใหม่หมายจอนักษัตรมิ่งสุขศรี ขออัญเชิญเทพเทวัญทั้งธานี ถ้วนทุกที่ไตรภพประทานพร ให้สบสุขสิ่งหวังดังใจหมาย ให้มากมายสินทรัพย์ดั่งสิงขร ให้เหล่าโรคโรคาล้วนลาจร นิรันดรทุกยามทุกเพลา แลเอกเทพเทวาถ้วนทุกแคว้น ทุกถิ่นแดนแมนสวรรค์พรหมชั้นฟ้า ประทานซึ่งธวัชพรชัยนำพา สู่ทุกถ้วนผองประชาทั่วหน้ากัน ให้สดใสดั่งอาทิตยาแสง ให้แข็งแรงดั่งเสือเมืองไพรสันณ์ ไททำกิจพานิชย์รุ่งเรืองครัน แลไทยนั้นรักกันนิรันดร์เทอญ

สักวันคงรู้ตัว

นานนัก นับแต่ จำความ มิยล ในงาม ที่เห็น ทบทวน ที่หวัง อยากเป็น หวังเช่น ตรึงตา ตรึงใจ นางหนึ่ง เป็นเช่น นางฝัน นางหนึ่ง สัมพันธ์ สหาย นางหนึ่ง เผื่อไว้ ข้างกาย นางหนึ่ง ดั่งตาย จากกัน รู้ดี นางใด ควรคิด สนิท หรือคบ สุขสันต์ รอเพียง เวลา และวัน หวังมัน กระจ่าง ชัดเจน