--- ## ความฝันที่เคยมี ความฝันใฝ่ในฝันที่เหลือเชื่อ ความกร้านศึกทุกเมื่อจนหวั่นไหว ความทนทุกข์รุกโรมโหมกายใจ ความอ่อนล้าแรงใจที่เคยทะนง เคยแน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด เคยรักชาติแม้ชีวิตเป็นผุยผง เคยยอมตายหมายให้เกียรติดำรง เคยปิดทองฐานองค์พระปฏิมา ด้วยท้อถอยการสร้างสิ่งที่ควร ด้วยเรรวนพะวักพะวงและกังขา ด้วยเคืองแค้นน้อยใจในโชคชะตา ด้วยเสียดายชีวาถ้าสิ้นไป เคยมีปณิธานที่หาญมุ่ง หมายผดุงยุติธรรม์อันสดใส ด้วยทนทุกข์ทรมานนานเท่าใด ไม่มั่นใจว่ารักชาติองอาจครัน โลกมนุษย์คงไม่ดีกว่านี้แน่ เพราะมีแต่ผู้พ่ายแพ้และถูกหยัน ยากยืนอยู่สู้ไปใฝ่ประจัญ คงอาสัญตามลำพังเหมือนผองไทย --- *"ฉันไม่เคยทิ้งความฝัน แต่ความฝันทิ้งฉันเอง"*
มือน้อย ๆ กลางทะเลที่เวิ้งว้าง กลางกิเลศที่ลึกกว้างแห่งตัณหา กลางมรสุมรุมโหมเกินคณา กลางสังคมมองเห็นค่าเพียงแค่ตัว คราบเขม่าคราบเลือดกระเซ็นทั่ว คราบน้ำตาเปรอะตัวทั่วหูหัว คราบน้ำใจแห้งกรังแสนหมองมัว จะดีชั่วเหลือเพียงเรารู้เราเอง พอเสียทีจงดูแลใจของตัว พอเสียทีเห็นหัวของตัวบ้าง .........................