ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

ความฝันที่เคยมี


---

## ความฝันที่เคยมี

ความฝันใฝ่ในฝันที่เหลือเชื่อ
ความกร้านศึกทุกเมื่อจนหวั่นไหว
ความทนทุกข์รุกโรมโหมกายใจ
ความอ่อนล้าแรงใจที่เคยทะนง

เคยแน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด
เคยรักชาติแม้ชีวิตเป็นผุยผง
เคยยอมตายหมายให้เกียรติดำรง
เคยปิดทองฐานองค์พระปฏิมา

ด้วยท้อถอยการสร้างสิ่งที่ควร
ด้วยเรรวนพะวักพะวงและกังขา
ด้วยเคืองแค้นน้อยใจในโชคชะตา
ด้วยเสียดายชีวาถ้าสิ้นไป

เคยมีปณิธานที่หาญมุ่ง
หมายผดุงยุติธรรม์อันสดใส
ด้วยทนทุกข์ทรมานนานเท่าใด
ไม่มั่นใจว่ารักชาติองอาจครัน

โลกมนุษย์คงไม่ดีกว่านี้แน่
เพราะมีแต่ผู้พ่ายแพ้และถูกหยัน
ยากยืนอยู่สู้ไปใฝ่ประจัญ
คงอาสัญตามลำพังเหมือนผองไทย

---

*"ฉันไม่เคยทิ้งความฝัน แต่ความฝันทิ้งฉันเอง"*

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

นาที

เวลานาทีหมุนเวียน เหมือนเทียนจุดแล้วดับสูญ ยามยังมีค่าทวีคูณ เป็นศูนย์เหลือค่าอันใต ทุกยามเวลาจงรู้ ยามอยู่ทำให้สดใส อย่าให้เสียดายในใจ จงใช้ทุกค่านาที

คนเดียว

ตรงสุดขอบฟ้า....แสนไกล ตรงสุดทิวเขา....แสนยาว จะมีหนึ่งไหม...เหน็บหนาว แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน เกินใจคนจะคว้าและไขว่ สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน ยามเมื่อต้องไอแดด ใยไม่แผดเผาใจ หนาวลึกลงข้างใน ใจใยเหน็บหนาวครัน วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ