ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

เสียใจแต่ต้องก้าวต่อไป

...........ทำไมน้ำตา มันต้องไหล
เพียงจิตใจอันคับแคบ และมืดบอดของคนหนึ่ง
คงเสียใจเพราะ ที่ให้ เลยผิดหวัง
ที่เสียใจ เพราะทำดีที่สุด ยังมีคนมาด่าทอ
ขออ่อนแอ สักนิดหน่อย  แค่ผ่านบททดสอบนี้ไป
เราจะแกร่งขึ้นและพร้อมห้าวทำตามสิ่งที่หวังต่อไป

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

นาที

เวลานาทีหมุนเวียน เหมือนเทียนจุดแล้วดับสูญ ยามยังมีค่าทวีคูณ เป็นศูนย์เหลือค่าอันใต ทุกยามเวลาจงรู้ ยามอยู่ทำให้สดใส อย่าให้เสียดายในใจ จงใช้ทุกค่านาที

คนเดียว

ตรงสุดขอบฟ้า....แสนไกล ตรงสุดทิวเขา....แสนยาว จะมีหนึ่งไหม...เหน็บหนาว แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน เกินใจคนจะคว้าและไขว่ สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน ยามเมื่อต้องไอแดด ใยไม่แผดเผาใจ หนาวลึกลงข้างใน ใจใยเหน็บหนาวครัน วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ