ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

สิ้นหวังพลังใจ

อันไฟฝันจงฝันอย่างโชยแสง
แม้อ่อนแรงอย่าดับริบหรี่หาย
ร้อยคนนั้นมีนับแสนความคิดกลาย
อย่าพึงหมายว่าพอใจทุกทั่วกัน
เพียงอยากหวังอยากฝันจงทำเถิด
แค่นำเกิดสนองตัวใจสุขสันต์
เพียงไม่ล้ำจรรยาแลศีลธรรม์
ขอให้ทำแม้ยังเพียงเสี้ยวดี
หากไม่นับแล้วเมื่อไหร่จะพึงนับ
เมื่อกลุ่มจับ ก็เพียงหนึ่ง มีศักดิ์ศรี
ซึ่งผู้นำ ย่อมสร้างบ่มมานานปี
ใช่หรือที่อาจก่อขึ้นเพียงวัน
ณ ยามนี้ รุ่นกลุ่ม คงลำบาก
ถึงยามยากไร้ผู้มาสร้างสรรค์
หากไม่ช่วย นำกลุ่ม คงร้าวพลัน
ขอพี่นั้น โปรดตรึกตรองอีกครา

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

นาที

เวลานาทีหมุนเวียน เหมือนเทียนจุดแล้วดับสูญ ยามยังมีค่าทวีคูณ เป็นศูนย์เหลือค่าอันใต ทุกยามเวลาจงรู้ ยามอยู่ทำให้สดใส อย่าให้เสียดายในใจ จงใช้ทุกค่านาที

คนเดียว

ตรงสุดขอบฟ้า....แสนไกล ตรงสุดทิวเขา....แสนยาว จะมีหนึ่งไหม...เหน็บหนาว แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน เกินใจคนจะคว้าและไขว่ สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน ยามเมื่อต้องไอแดด ใยไม่แผดเผาใจ หนาวลึกลงข้างใน ใจใยเหน็บหนาวครัน วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ