ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

หนึ่งเดียว

ความเงียบเหงา ท่ามกลาง นครใหญ่
กร่อนกินใจ เหน็บหนาว เปลี่ยวหนักหนา
เหลียวแลมอง ขวาซ้าย ไร้กายา
ไม่เห็นหน้า เพื่อนคิด มิตรสักคน
ไร้แม้เสียง แว่วจำนรร ความคิดถึง
สักแม้หนึ่ง มโนวาด ภาพเวหน
เงียบเหงาเหน็บ หนาวสงัด กินใจตน
แสนอับจน อาภัพ ไร้คู่เคียง

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ

เกินใคร?

ดีเด่นยอดเยี่ยมดีหรือ นี่คือที่ฝันจริงไหม หากงามเกินหน้าผู้ใด ทำไปก็แค่เท่าตน หากเผลอทำพลาดผิดพลั้ง ใครยั้งทับถมฤาสน แม้งานย่ำที่อับจน ไม่ใช่งานตนแล้วไง ดีจริงหรือไม่ที่ฝัน ที่ฉันจะทำถูกไหม ทบทวนตรึกตรองในใจ แล้วไงถ้าฉันอยากทำ

ความลับสำหรับฉัน

ใครคนหนึ่งในฝันอยากให้รู้ ใครคนนึงฉันเฝ้าดูนานหนักหนา ใครคนนั้นอยากบอกความในอุรา รู้ไหมว่ารอคอยเป็นเช่นไร ใครคนนั้นดั่งศรีขวัญประจำจิต หวังเชยชิดดั่งมดคอยชิมอ้อยหวาน เฉกภู่ผึ้งหวังเชยชมบุปผามานย์ ดั่งมุสิกหวังเชยเนยชั้นดี