น้ำตาที่เหงียบเหงา

อยากจะหลั่งรินไหลสายกรรแสง

อยากอ่อนแรงซบหมอนระบายไหล

ที่กักเก็บมานานในหัวใจ

ที่ทำให้ใจเศร้าเหงาเต็มที

ที่สั่งสมกดดันเกมส์ชีวิต

พรั่งพรูคิดอ่อนล้าระบายหนี

น้ำนัยน์เนตรซึมซับทุกข์ชีวี

เหลือเกินมีเก็บกักล้นออกตา

อยากหัวเราะเฮฮากับความเงียบเหงา

อยากพูดคุยกับเงาอยากปรึกษา

อยากร่ำรวยด้วยที่เราว่างเวลา

อยาก....เล่าเรื่องที่เจอมา ให้เธอฟัง

ไปกันไหมในที่มีเธอกับฉัน

ที่ที่มัน เวลา ไม่กักขัง

ที่ที่มีเราอยู่เพียงลำพัง

ที่เรานั่งคุยกัน ยามเย็น ๆ