ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

เบื่อเเล้วกับการเดินทางไปในทางชิวิตคนอื่น

สิ่งที่เรียกว่าเหงา คือเราอยู่เท่านั้น
สิ่งที่มีแต่ตัวฉัน เท่านั้น ต้องแก้ไข
ไม่มีที่เข้ามาในจิตใจ
เพราะว่าไม่มีใคร สนใจจะเข้ามา


ฉันเป้นอะไรกันนี่ ทำไม ฉันดูอ่อนแอเหลือเกิน
ฉันเหนื่อยนะ ล้าด้วย
ใครก็ได้ ช่วยฉันที่
น้ำตาที่ไหลใครเล่าจะมาปลอบ
ใครจะมาโอ๋
ช่วยฉันที่
ช่วยฉันที



ฉันล้าเหลือเกิน

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ

เกินใคร?

ดีเด่นยอดเยี่ยมดีหรือ นี่คือที่ฝันจริงไหม หากงามเกินหน้าผู้ใด ทำไปก็แค่เท่าตน หากเผลอทำพลาดผิดพลั้ง ใครยั้งทับถมฤาสน แม้งานย่ำที่อับจน ไม่ใช่งานตนแล้วไง ดีจริงหรือไม่ที่ฝัน ที่ฉันจะทำถูกไหม ทบทวนตรึกตรองในใจ แล้วไงถ้าฉันอยากทำ

คนเดียว

ตรงสุดขอบฟ้า....แสนไกล ตรงสุดทิวเขา....แสนยาว จะมีหนึ่งไหม...เหน็บหนาว แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน เกินใจคนจะคว้าและไขว่ สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน ยามเมื่อต้องไอแดด ใยไม่แผดเผาใจ หนาวลึกลงข้างใน ใจใยเหน็บหนาวครัน วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม