ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

เบื่อเเล้วกับการเดินทางไปในทางชิวิตคนอื่น

สิ่งที่เรียกว่าเหงา คือเราอยู่เท่านั้น
สิ่งที่มีแต่ตัวฉัน เท่านั้น ต้องแก้ไข
ไม่มีที่เข้ามาในจิตใจ
เพราะว่าไม่มีใคร สนใจจะเข้ามา


ฉันเป้นอะไรกันนี่ ทำไม ฉันดูอ่อนแอเหลือเกิน
ฉันเหนื่อยนะ ล้าด้วย
ใครก็ได้ ช่วยฉันที่
น้ำตาที่ไหลใครเล่าจะมาปลอบ
ใครจะมาโอ๋
ช่วยฉันที่
ช่วยฉันที



ฉันล้าเหลือเกิน

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

นาที

เวลานาทีหมุนเวียน เหมือนเทียนจุดแล้วดับสูญ ยามยังมีค่าทวีคูณ เป็นศูนย์เหลือค่าอันใต ทุกยามเวลาจงรู้ ยามอยู่ทำให้สดใส อย่าให้เสียดายในใจ จงใช้ทุกค่านาที

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ

ผ่านกาลและเวลา

สุรีย์แสงส่องผ่านด่านราศี นับเลื่อนปีเคลื่อนพ้นจอนักษา เวียนวนผ่านสายธารแห่งเวลา ที่เตือนว่าทุกนาทีไม่รอใคร อีกปีแล้วสงกรานต์แก้วเวียนมาพบ ครบบรรจบอีกรอบนับอสงไขย เร่งจงทำบัดนี้ดีเกินใจ อย่ารอให้แก้ไขจะเสียงาน เรียนเพื่อรู้ ทำเพื่อเรียน เขียนเพื่ออ่าน ผิดพลาดงาน เรียนจำ เป็นคำขาน อย่าผิดซ้ำ ปรับปรุง ให้ได้การ อย่าหมดไฟสืบสานงานต้องทำ เรียนรู้ค่ายคือชีวิตโลกใบเล็ก ยามเยาว์เด็ก ชีวิตแสนขบขำ เรียนรู้ผ่านเวลาน่าจดจำ ถอดเป็นคำ ถึงทุกคน คนห้องค่าย .....:D