ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

ถามใจตน

ไม่มีใคร รู้ใจดี กว่าตัวหรอก ............ ไม่มีบอก ใจตน เท่าตนถาม
ตัวย่อมรู้ ทันจิต คิดติดตาม ............งามไม่งาม ใจตน ย่อมรู้ดี

อยากเดินหน้า ถอยหลัง หรือหลบเลี่ยง ......ยากจะเบี่ยง ว่าสุข หรือทุกข์หนี
ชอบหรือรัก เร่งค้นใจ อย่ารอรี ...........แล้วทำที่ ใจสุข แค่นั้นพอ

แม้คิดหลบ ถอยหลัง ไม่สู้หน้า ...........แต่ทว่า ใจทุกข์ แสนหนักหนอ
จะทำไป ทำไม ใยมิรอ ................ให้ใจทอ กำลัง กล้าสู้ไป

ความคิดเห็น

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า
สุรีย์แสงส่องผ่านด่านราศี
นับเลื่อนปีเคลื่อนพ้นจอนักษา
เวียนวนผ่านสายธารแห่งเวลา
ที่เตือนว่าทุกนาทีไม่รอใคร
อีกปีแล้วสงกรานต์แก้วเวียนมาพบ
ครบบรรจบอีกรอบนับอสงไขย
เร่งจงทำบัดนี้ดีเกินใจ
อย่ารอให้แก้ไขจะเสียงาน
เรียนเพื่อรู้ ทำเพื่อเรียน เขียนเพื่ออ่าน
ผิดพลาดงาน เรียนจำ เป็นคำขาน
อย่าผิดซ้ำ ปรับปรุง ให้ได้การ
อย่าหมดไฟสืบสานงานต้องทำ
เรียนรู้ค่ายคือชีวิตโลกใบเล็ก
ยามเยาว์เด็ก ชีวิตแสนขบขำ
เรียนรู้ผ่านเวลาน่าจดจำ
ถอดเป็นคำ ถึงทุกคน คนห้องค่าย .....:D

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ

เกินใคร?

ดีเด่นยอดเยี่ยมดีหรือ นี่คือที่ฝันจริงไหม หากงามเกินหน้าผู้ใด ทำไปก็แค่เท่าตน หากเผลอทำพลาดผิดพลั้ง ใครยั้งทับถมฤาสน แม้งานย่ำที่อับจน ไม่ใช่งานตนแล้วไง ดีจริงหรือไม่ที่ฝัน ที่ฉันจะทำถูกไหม ทบทวนตรึกตรองในใจ แล้วไงถ้าฉันอยากทำ

คนเดียว

ตรงสุดขอบฟ้า....แสนไกล ตรงสุดทิวเขา....แสนยาว จะมีหนึ่งไหม...เหน็บหนาว แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน เกินใจคนจะคว้าและไขว่ สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน ยามเมื่อต้องไอแดด ใยไม่แผดเผาใจ หนาวลึกลงข้างใน ใจใยเหน็บหนาวครัน วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม