ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

ลม ฝน และต้นไม้

สบัดโบก โชยปลิว พลิ้วลมเล่น
อากาศเย็น พัดผ่าน เล่นลมไล้
ฟ้าครึมฝน ม่านเมฆ เต็มฟ้าไกล
มองเหม่อไป ล่องใจ ไกลตามลม
หลับตาลง ฟังลมผ่าน แมกหมู่ไม้
เอนทิ้งกาย อิงโคน แสนสุขสม
หยุดความคิด ในภวังค์ ดิ่งลึกจม
ลืมความขม ขื่นเศร้า เหงาอุรา
โปรยต้องกาย ละอองเย็น สายวสันต์
หมายกล่อมฝัน ชื่นชุ่ม เย็นหนักหนา
อ่อนโยนแสง ไล้ผิว ต้องกายา
โอ้เวลา อย่าเร่ง รีบก้าวเดิน

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

นาที

เวลานาทีหมุนเวียน เหมือนเทียนจุดแล้วดับสูญ ยามยังมีค่าทวีคูณ เป็นศูนย์เหลือค่าอันใต ทุกยามเวลาจงรู้ ยามอยู่ทำให้สดใส อย่าให้เสียดายในใจ จงใช้ทุกค่านาที

คนเดียว

ตรงสุดขอบฟ้า....แสนไกล ตรงสุดทิวเขา....แสนยาว จะมีหนึ่งไหม...เหน็บหนาว แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน เกินใจคนจะคว้าและไขว่ สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน ยามเมื่อต้องไอแดด ใยไม่แผดเผาใจ หนาวลึกลงข้างใน ใจใยเหน็บหนาวครัน วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ