ข้ามไปที่เนื้อหาหลัก

เวลา ความเหงา และความกดดัน

อยากจะหลั่งรินไหลสายกรรแสง
อยากอ่อนแรงซบหมอนระบายไหล
ที่กักเก็บมานานในหัวใจ
ที่ทำให้ใจเศร้าเหงาเต็มที
ที่สั่งสมกดดันเกมส์ชีวิต
พรั่งพรูคิดอ่อนล้าระบายหนี
น้ำนัยน์เนตรซึมซับทุกข์ชีวี
เหลือเกินมีเก็บกักล้นออกตา
อยากหัวเราะเฮฮากับความเงียบเหงา
อยากพูดคุยกับเงาอยากปรึกษา
อยากร่ำรวยด้วยที่เราว่างเวลา
อยาก....เล่าเรื่องที่เจอมา ให้เธอฟัง
ไปกันไหมในที่มีเธอกับฉัน
ที่ที่มัน เวลา ไม่กักขัง
ที่ที่มีเราอยู่เพียงลำพัง
ที่เรานั่งคุยกัน ยามเย็น ๆ

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

นาที

เวลานาทีหมุนเวียน เหมือนเทียนจุดแล้วดับสูญ ยามยังมีค่าทวีคูณ เป็นศูนย์เหลือค่าอันใต ทุกยามเวลาจงรู้ ยามอยู่ทำให้สดใส อย่าให้เสียดายในใจ จงใช้ทุกค่านาที

คนเดียว

ตรงสุดขอบฟ้า....แสนไกล ตรงสุดทิวเขา....แสนยาว จะมีหนึ่งไหม...เหน็บหนาว แค่เพียงหนึ่งใจ ฤามีเพียงสายลมที่คอยห่มกาย และที่เกินคว้า เมฆลอยเบื้องบน เกินใจคนจะคว้าและไขว่ สุดจะหยิบคว้ามาเคียงใจ มันสูงไป เกินใจเอื้อมทัน ยามเมื่อต้องไอแดด ใยไม่แผดเผาใจ หนาวลึกลงข้างใน ใจใยเหน็บหนาวครัน วัน เว ลา ล่วง เลย พ้น ผ่าน นาน อีกนาน อีกนาน สัก เท่าไหน ใจจึงจบ สิ้นลงสิ้นใจ คงหมดหนาว เมื่อคราวสิ้นลม

หวานแต่ช้ำ

เพียงรสใดฤาหวานเท่าตาลอ้อย แสนหยดย้อยหอมหวนรัญจวนจิต หวานละมุนแม้หนึ่งน้อยหยดนิด หากแม้ชิดเชยชิมคงอิ่มใจ