เรียงร้อยถ้อยคำ

 มือน้อย ๆ กลางทะเลที่เวิ้งว้าง กลางกิเลศที่ลึกกว้างแห่งตัณหา กลางมรสุมรุมโหมเกินคณา กลางสังคมมองเห็นค่าเพียงแค่ตัว คราบเขม่าคราบเลือดกระเซ็นทั่ว คราบน้ำตาเปรอะตัวทั่วหูหัว คราบน้ำใจแห้งกรังแสนหมองมัว จะดีชั่วเหลือเพียงเรารู้เราเอง พอเสียทีจงดูแลใจของตัว พอเสียทีเห็นหัวของตัวบ้าง .........................

 เจ็บดังใจโดนกรีดโดนเชือดเฉือน   คำบิดเบือนกินใจให้เศร้าหมอง ตัดเยื่อสายสัมพันธ์ไร้อาดูร   หาควรติดแชเชือนไร้ค่าใด

...........ทำไมน้ำตา มันต้องไหล เพียงจิตใจอันคับแคบ และมืดบอดของคนหนึ่ง คงเสียใจเพราะ ที่ให้ เลยผิดหวัง ที่เสียใจ เพราะทำดีที่สุด ยังมีคนมาด่าทอ ขออ่อนแอ สักนิดหน่อย  แค่ผ่านบททดสอบนี้ไป เราจะแกร่งขึ้นและพร้อมห้าวทำตามสิ่งที่หวังต่อไป

ดาราคล้อยลอยลับโคจรหมาย หนักมิคลายงานการทุ่มหนักหนา มิมองเห็นยังมิใช่ในเวลา มิรู้ว่าสุดโคจรจะเมื่อใด ดาราเปลี่ยนเวียนหมุนพาหมุนเศียร ในวัยเรียนเพียรหนุนจนจำได้ ท่องจำคำพี่สอนแต่ก่อนวัย ย่อมได้ใจคุณค่าน่าจดจำ ที่แห่งนั้น ณ ที่ใดในพื้นถิ่น ณ แดนดิน ถิ่นที่เห็น เป็นที่ขำ ด้วยมิใช่ ถิ่นที่เหมาะ ฤาควรนำ สกุลคำมิใช่ร่วมใช่ถิ่นเดียว